خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شاه حسن بر من مسکین زکوه دهدل مرده ام مرا زلب خود حیات ده
۲
چشم مرا ز خاک قدم ساز پر ز کحلنیکی کن این زمان و به بحر فرات ده
۳
از شوق روی خوب تو دارم رخی چو زروجه مرا ببین و ازان لب نبات ده
۴
دل در کمند زلف تو افتاد و شد اسیراز بند آهوی حرم است او نجات ده
صفحهٔ ۱ از ۲