خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل که در دست فراق صنمی پامالهداغ دارد به جگر زآتش غم چون لاله
۲
نیست کوکب، که شب از سقف سما پران استآتش آه من است آن که کشد دنباله
۳
حاصل از عمر همین است که نوشی به چمنمی ده‌ساله به آن دلبر هفده‌ساله
۴
آستر بهر قباش از گل صد برگ کنیدکه تن نازک او حیف بود بر واله
صفحهٔ ۱ از ۳