خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دادن جان گرچه بر ابناء عالم شاق بودلیک عاشق این هنر را، از ازل مشتاق بود
۲
طاق ابروی تو را نازم که افتاده است طاقبه به از طاقی که جفتش در حقیقت طاق بود
۳
نوش وصل و نیش هجرانت به میزان درستجان گزا، چون زهر و روح افزای چون تریاق بود
۴
آنکه بیرون ز، انفس و آفاق جویا بودمشچون بگردیدم عیان در انفس و آفاق بود
صفحهٔ ۱ از ۳