خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردش این گنبد و مکر و دهاشگرد بر آرد همی از اولیاش
۲
کینه نجوید مگر از دوستانبرچه نهادی تو الهی بناش؟
۳
گرچه جفا دارد با عاقلانزشت نگویند ز بهر تراش
۴
هر که مرو را کند این دردمندکرد نداند به جهان کس داوش
صفحهٔ ۱ از ۱۴