خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایا گشته غره به مکر زمانهز مکرش به دل گشتی آگاه یا نه
۲
یگانهٔ زمانه شدی تو ولیکننشد هیچ کس را زمانه یگانه
۳
زمانه بسی پند دادت، ولیکنتو می در نیابی زبان زمانه
۴
نبینی همی خویشتن را نشستهغریب و سپنجی به خانهٔ کسانه
صفحهٔ ۱ از ۹