خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشت جهان کودکی دوازده سالهاز سمنش روی وز بنفشه گلاله
۲
آمد نازان ز هند مرغ بهاریروی نهاده به ما جغاله جغاله
۳
بی‌سلب و مفرش پرندی و رومیدشت نماند و جبال و نه بساله
۴
تا گل در کله چون عروس نهان شدابر مشاطه شده است و باد دلاله
صفحهٔ ۱ از ۸