خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای داده دل و هوش بدین جای سپنجیبیم است که از کبر در این جای نگنجی
۲
والله که نیاید به ترازوی خرد راستگر نعمت دنیا را با رنج بسنجی
۳
ور مملکت روم بگیری چو سکندرهرگز نشود ملک تو این جای سپنجی
۴
وز بند و بلای فلکی رسته نگردیهرچند تو را بنده شود رومی و طنجی
صفحهٔ ۱ از ۶