خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که نشوهٔ روح از می مغانهٔ توستدماغ عقل تر از نغمهٔ ترانهٔ توست
۲
نی‌ام چو عود که از چنگ یار می‌نالدخروش من همه از نالهٔ چغانهٔ توست
۳
نشان زلف تو آمد ختامهٔ مسکنشان اگر طلبی شبهه به شانهٔ توست
۴
از آن میان به کناری رضا دهم چو کمرازین میان غرضم لطف بیکرانهٔ توست
صفحهٔ ۱ از ۲