خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو که چون سوسن ما را به زبان داردراز دل خود با ما چون غنچه نهان دارد
۲
زلفش که چو سنبل روی از باد همی‌پیچدسر بر من آشفته از ناز گران دارد
۳
آن شوخ که با هرکس چون لاله قدح گیردچون نرگس مخمورم تا کی نگران دارد
۴
چون کام همه عالم بخشد به سخن از لبخورشید زبان‌آور یک ذره دهان دارد
صفحهٔ ۱ از ۲