خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقش تو در چشمهٔ چشمم چو ماهی می‌رودهر زمان ما را سپیدی در سیاهی می‌رود
۲
زینهار از ناوک چشمت که در شهر دلمبیشتر آشوب از آن تُرک سپاهی می‌رود
۳
خنجری بر من زدی آزرده باشد دست توخون من بر ساعد تو عذر خواهی می‌رود
۴
می‌رود بر باد چون زلفت سرم، باری ببینکین سر شوریده چون در بی‌گناهی می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲