خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ز مهرت ذره‌ای در جان من پیدا شَودراز پنهانم چو شمع از روشنی رسوا شود
۲
سرو اگر در باغ بیند قامت رعنای توسرکشی بگذارد و چون سبزه زیر پا شود
۳
بوی گیسوی تو یابد سوسن آید در سخنصورت چشم تو بیند نرگس و بینا شود
۴
تاری از زنار زلفت گر فِتد در صومعهمؤمن صد ساله ترسم در زمان ترسا شود
صفحهٔ ۱ از ۲