خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌شود در تاب چشم روشنشگر بود پروانه در پیرامنش
۲
تا بدیدم صبر من سیماب شددر بر سیمین دل چون آهنش
۳
نبود آن مه را زیانی گر شومچون عطارد خوشه‌چین خرمنش
۴
لالهٔ رویش همی‌بیند چمنلال می‌گردد زبان چون سوسنش
صفحهٔ ۱ از ۳