خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر فلک شب همه شب دیده از آن می‌دوزمکه به مرغان سحر ناله همی‌آموزم
۲
همچو شب تیره دلم وز اثر طالع بدهیچ طالع نشود مهر جهان افروزم
۳
می‌زنم چشم و ستاره ز نظر می‌بارممی‌برآرم نفس و شمع فلک می‌سوزم
۴
روز من بی تو چو شب گشت و نمی‌دانم هیچتیره‌تر ز ین دو کدامست: شبم یا روزم؟
صفحهٔ ۱ از ۲