خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که هر دم دیده را پرخون کنمروی زرد خویش را گلگون کنم
۲
از که آموزم دعائی تا به سِحرزخم مار هجر را افسون کنم
۳
گر بگویم قصهٔ لیلی خودخلق را چون خویشتن مجنون کنم
۴
چون مرا عشق بتان در نیت استبی‌حضور دل نمازی چون کنم؟
صفحهٔ ۱ از ۲