خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمانی بر دلم باری رسدوز جهان بر جانم آزاری رسد
۲
چشم اگر بر گلستانی افکنماز ره گوشم به دل خاری رسد
۳
نیست امیدم که در راه دلمشحنهٔ امید را کاری رسد
۴
نیستم ممکن که در باغ جهاندست من بر شاخ گلناری رسد
صفحهٔ ۱ از ۲