خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمدآواز بی‌نیازی از آسمان برآمد
۲
تا پرده گشت مویت در پرده رفت رویتروز جهان فرو شد راز نهان برآمد
۳
هر کو چو شمع پرورد از آتش تو جان راجانش هلاک تن شد خنده زنان برآمد
۴
با این جفا که اکنون با عاشقان نمودیروزی نگفت یک کس کز یک فغان برآمد
صفحهٔ ۱ از ۲