خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لعلت اندر سخن شکر خایدرویت انگشت بر قمر خاید
۲
هر که با یاد تو شرنگ خوردهم، چنان دان که نیشکر خاید
۳
هر که او پای‌بست روی تو شدپشت دست از نهیبِ سَر خاید
۴
مرکب جان به مرغزار غمتبدلِ سبزه عود تر خاید
صفحهٔ ۱ از ۲