خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه تو کردی بتا نه شرط وفا بودغایت بیداد بود و عین جفا بود
۲
قول تو دانی چه بود دام فسون بودعهد تو دانی چه بود باد هوا بود
۳
مهر بریدن ز یار مذهب ما نیستلیک چنین هم طریق و رسم تو را بود
۴
از تو و بیداد تو ننالم که‌اولدل به تو من دادم و گناه مرا بود
صفحهٔ ۱ از ۲