خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد
۲
یارب چه نطفه بود نمی‌دانمکز وی زمانه حاملهٔ غم شد
۳
لطف از مزاج دهر بشد گوئیای مرد، لطف چه، که وفا هم شد
۴
زیر سپهر کیست نمی‌دانمکز گردش سپهر مسلم شد
صفحهٔ ۱ از ۲