خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد
۲
دولت نعم صباح کن نو عروس‌وارهر هفت کرده بر دل من هشت در گشاد
۳
وان پیر کو خلیفه کتاب دل من استچون صبح دید سر به مناجات برگشاد
۴
مرغی که نامه آور صبح سعادت استهر نامه‌ای را که داشت به منقار سر گشاد
صفحهٔ ۱ از ۲