خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خاک پاشی در دستخون فروماندیمز پاک‌بازی نقش فنا فرو خواندیم
۲
به نعش عالم جیفه نماز برکردیمبه فرق گنبد فرتوت خاک بفشاندیم
۳
همه حدیث شما تیغ بود و گردن مانه گردنیم که از حکم سر برافشاندیم
۴
چراغ‌وار به کشتن نشسته بر سر نَطعبه باد سرد چراغ زمانه بنشاندیم
صفحهٔ ۱ از ۲