خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای قوم الغیاث که کار اوفتاده‌امیاری دهید کز دل یار اوفتاده‌ام
۲
از رهروان حضرت او بازمانده‌اماز کاروان گسسته و بار اوفتاده‌ام
۳
در صدر دیده‌ای که چه اقبال دیده‌امبر آستان نگر که چه زار اوفتاده‌ام
۴
از من دواسبه قافلهٔ صبر درگذشتمن در میان راه و غبار اوفتاده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲