خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما پیشکش تو جان فرستیمور دست رسد جهان فرستیم
۲
جان خود چه سگ و جهان چه خاک استتا بر درت این و آن فرستیم
۳
یک وام لبت نداده باشیمآنگه که هزار جان فرستیم
۴
در قیمت لعل تو چه ارزدما ارچه هزار کان فرستیم
صفحهٔ ۱ از ۳