خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز باغت بجز بوی و رنگی نبینمخود آن بوی را هم درنگی نبینم
۲
زهی هم تو هم عشق تو باد و آتشکه خود در شما آب و سنگی نبینم
۳
چه دریاست عشقت که هرچند در ویصدف جویم الا نهنگی نبینم
۴
همه خلق در بند بینم پس آخربه همت یک آزاد رنگی نبینم
صفحهٔ ۱ از ۲