خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سینه پُر آتشم چو میغ از توچهره پُر گوهرم چو تیغ از تو
۲
روز عمرم بُدی، که چون رفتیحاصلی نیست جز دریغ از تو
۳
ماتم عمر رفته خواهم داشتزان سیه جامه‌ام چو میغ از تو
۴
رصد عشق تو جهان بگرفتچون تمنا کنم گُریغ از تو
صفحهٔ ۱ از ۲