خلوتی با جنید شیرازی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مرغ عرشی تا به کی محبوس باشی در قفسشوری درافکن خویش را زاین قید برهان یک نفس
۲
دام طمع را پاره کن صیاد را آواره کنزآن پیش خود را چاره کن کآید نگهبانت ز پس
۳
تو شاه‌باز حضرتی نی نی همای دولتیسیمرغ قاف قربتی خود را میالان چون مگس
۴
تا کی ز بهر دانه‌ای انده خوری در خانه‌ایهر دم ز تو افسانه‌ای بپذیری از راه هوس
صفحهٔ ۱ از ۳