خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین تنگنایِ وَحْشَت اگر باز رَسْتمیخود را به آستانِ عَدَم باز بَسْتَمی
۲
گر راه بُرْدَمی سویِ این خیمهٔ کبودآن‌گه نِشَسْتَمی که طنابش گُسَسْتَمی
۳
ور دستِ من، به چرخ رسیدی چنان که آهبند و طلسمِ او، همه درهم شِکَسْتَمی
۴
گر ناوَکِ سَحَرْگَهِ من، کارگر شُدیشَک نیستی که گُردهٔ گردون بِخَسْتَمی
صفحهٔ ۱ از ۳