خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشیدانم که تو ز آن لب‌ها جانی دگرم بخشی
۲
تب‌هاست مرا در دل وان نیشکر اندر لبآری ببرد تب‌ها گر نیشکرم بخشی
۳
با تو به چنین دردی دل خوش نکنم حقاالا که به عذر آن دردی دگرم بخشی
۴
دوشم لقبی دادی، کمتر سگ کوی خودمن کیستم از عالم تا این خطرم بخشی
صفحهٔ ۱ از ۲