خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا حلقه‌های زلف به هم برشکسته‌ایبس توبه‌های ما که به هم درشکسته‌ای
۲
گاه از ستیزه گوش فلک برکشیده‌ایگاه از کرشمه دیدهٔ اختر شکسته‌ای
۳
دانم که مه جبینی ای آسمان شکناما ندانم آنکه چه لشکر شکسته‌ای
۴
آهسته‌تر، نه ملک خراسان گرفته‌ایوآسوده‌تر، نه رایت سنجر شکسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳