خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز از کرشمه زخمهٔ نو درفزوده‌ایدرد نُوَم به درد کهن برفزوده‌ای
۲
کوتاه بود بر قدت ای جان قبای نازکه‌امروز پارهٔ دگرش درفزوده‌ای
۳
در ساز ناز بود تو را نغمه‌های خوشاین دم قیامت است که خوش‌تر فزوده‌ای
۴
آخر چه موجب است که باز از حدیث وصلکم کرده‌ای و در سخن زر فزوده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲