خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزگاری شد که من دردی‌کش میخانه‌اممشق درویشیست کار همّت شاهانه‌ام
۲
قطره‌ام دریا‌دل است و ذرّه‌ام خورشید‌رنگعقل حیرانست هر جا بگذرد افسانه‌ام
۳
پیش از آن کاین بحر اخضر پر شد از درّ خوشابشور دریا داشت در سر گوهر یکدانه‌ام
۴
خویش را چون شعله بر آتش زدم روز الستدر دو عالم روسفید از همّت مردانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳