خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمان بر جان من باری نهیوین دل غم‌خواره را خاری نهی
۲
بس کم آزاری نپندارم که تومهر بر چون منْ کم‌آزاری نهی
۳
هر کجا بَرداری انگشت جفازود بر حرف وفاداری نهی
۴
هیچت افتد که‌این دل دیوانه رااز سر رغبت سر و کاری نهی
صفحهٔ ۱ از ۲