خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دلت چه داد خواهم که نه داور منیز غمت چه شاد باشم که نه غم‌خَور منی
۲
همه عالم آگهی شد که جفاکش توامنیَم از دل تو آگه که وفاگر منی
۳
دلم از میانه گم شد عوضش چه یافتمکه نه حاصلم همین بس که تو دلبر منی
۴
نفسی دریغ داری ز من ای دریغ منز تو قانعم به بوئی که سمنبر منی
صفحهٔ ۱ از ۲