خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل نداند تو را چنان که توئیجان نگنجد در آن میان که توئی
۲
با تو خورشید حسن چون سایهمی‌دود پیش و پس چنان که توئی
۳
عقل جان بر میان به خدمت تومی‌شتابد به هر کران که توئی
۴
تو جهان دگر شدی از لطفهم تو سلطان بر آن جهان که توئی
صفحهٔ ۱ از ۲