خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خود لطف بود چندان ای جان که تو داریدارند بتان لطف نه چندان که تو داری
۲
بر مرکب خوبی فکنی طوق ز غبغبدستارچه زان زلف پریشان که تو داری
۳
بالله که عجب نیست گر از تابش غبغبزرین شود آن گوی گریبان که تو داری
۴
بر شکّرت از پرّ مگس پرده چه سازیای من مگس آن شکرستان که تو داری
صفحهٔ ۱ از ۳