خلوتی با ساغر کنگاوری
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خم می که شکستی خم دریای فنونگر یکی جرعه می داشت به خم افلاطون
۲
گر حیات ابدی از می نابی می جستخضر هرگز نشدی آب بقا را مفتون
۳
زاهد از خنده می گر رخ گلگون می‌داشتیاد کوثر ننمودی و نگرییدی خون
۴
باد از باده اگر بوی به بالا می‌بردمی‌گرفتی فلک بیهده رفتار سکون
صفحهٔ ۱ از ۲