خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشید از کلک مژگان خط نگارم نقش باطل رابه این صیقل توان بی زنگ کرد آئینه‌ی دل را
۲
ز دام فتنه‌ی این خاک دلگیر از سبک دستیوانی کوه را برداشت گر برداشتی دل را
۳
برای مشت خاک از عالم جان چشم پوشیدیچرا گرد آوری کردی چو طفلان مُهره گِل را
۴
نقاب روی احسان حُسن همت را عیان سازدکه ریزد ریزش بی‌پرده آب روی سایل را
صفحهٔ ۱ از ۳