خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو را افتد که با ما سر برآریکنی افتادگان را خواستاری
۲
مکن فرمان دشمن سر درآوربدین گفتن چه حاجت؟ خود درآری
۳
بهای بوسه جان خواهی و سهل استبها اینک، بیاور هر چه داری
۴
به یک دل وقت را خرسند می‌باشاگرچه لاغر افتاد این شکاری
صفحهٔ ۱ از ۲