خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کباب شد جگر و گریه در گلوست مراکه همچو شعله عجب یار تندخوست مرا
۲
به رنگ دایره نشناختند ناز سرمز بس به گرد تو گردیدن آرزوست مرا
۳
در این محیط پر آشوب همچو آب گهرحصار عافیت از فیض آبروست مرا
۴
به دام بوقلمون می‌کشم سر از سوداهزار رنگ چو دل باده در کدوست مرا
صفحهٔ ۱ از ۳