خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاکم که مرا منی نیابیبادم که مرا تنی نیابی
۲
هیچم به عیار تو دو جو کمگر بر محکم زنی نیابی
۳
دشمن کامم ز دوستداریتوز من دم دشمنی نیابی
۴
چون من تو شدم تو زی مغان شوکآنجا توئی و منی نیابی
صفحهٔ ۱ از ۳