خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی کَرَم را نخوت و تمکین چراستظرف خالی این قدر سنگین چراست
۲
نیست چسبان زشت را مشّاطگیلوچ گو آماده تحسین چراست
۳
چون نمک را نیست ربطی با شکرلعل لب با این نمک شیرین چراست
۴
بالشی از داغ دل دارد ضرورنرگس بیمار بی بالین چراست
صفحهٔ ۱ از ۳