خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غنچه دلم از می گلرنگ گرفته استاین آینه از صیقل خود رنگ گرفته است
۲
تا حشر بود عیش ابد زیر نگینشدستی که در آغوش تو را تنگ گرفته است
۳
بی‌رنگی حُسنش زند آتش به دو عالمدل را ز من آن شوخ به این رنگ گرفته است
۴
بهر دل سودا زده آن صبح بناگوشدام عجبی از خط شبرنگ گرفته است
صفحهٔ ۱ از ۲