خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نور چون مهر پرده‌دار من استآبرو چون گهر حصار من است
۲
بس که صاف است سینه‌ام با خلقعقده‌ی هر دلی به کار من است
۳
تند هر جا که بوی گل آیدرد جولان شهسوار من است
۴
از ره حرف وا شود گاهیقفل ابجد دهان یار من است
صفحهٔ ۱ از ۳