خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به لب بحر از سرشکم اخگر تبخاله داشتحلقه‌ی گرداب رقص شعله‌ی جوّاله داشت
۲
از هجوم حسرت آن نوبهار سرو و گلاشک در مژگان گِرِه چشم چمن از ژاله داشت
۳
در غم عشق تو از خونابه نوشان چمنشاخ گل زخم نمایان داغ سودا لاله داشت
۴
امشب از اقبال مستی خال هندوی لبتدر شکرزار تبسم خطّه‌ی بنگاله داشت
صفحهٔ ۱ از ۲