خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ترسایی مرا عیش مدام استمسیحم ساقی و خورشید جام است
۲
چو صبحم نقده کاری ره زد از مهرسرشکم زرکش آهم سیم خام است
۳
نماز بوسه از خطّش قضا شدمگر بسیار نازک وقت شام است
۴
به این سر رشته صیادی ندیدمتو را از دانه زاهد خاک دام است
صفحهٔ ۱ از ۲