خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیشانی تو مشرق صبح ملاحت استخال لب تو تکمه‌ی جیب ملاحت است
۲
بر زخم دل تبّسم دندان نما ز لطفاز بهر بیم بسمل ناز تو راحت است
۳
تنها چرا تو باده حرامی شوی رفیقبا غیر عزم باده‌کشیدن قباحت است
۴
لعل لبت که روی تبسم به غیر داشتاکنون مرا به جای نمک بر جراحت است
صفحهٔ ۱ از ۳