خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر گل زخم دلم چون غنچه خندیدن نداشتتیغ خواباندن به جا چون گل به خود چیدن نداشت
۲
روی لطف از آشنای مهر تابیدن نداشتچون تویی منظور جان بر دل نچسبیدن نداشت
۳
داشتم زان نرگس فتّان نگاهی چشم داشتاز تمنای دل من چشم‌پوشیدن نداشت
۴
صد نمکدان در بغل هر قطره‌ی خوناب داشتسنگدل بر روی چاک سینه خندیدن نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳