خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی چو حرف رخت صفحه چون گلستان سرخز نقش لعل تو کلکم چو شاخ مرجان سرخ
۲
زرشک لعل تو درموج خیز خون جگرچو باده ی شفقی موج آب حیوان سرخ
۳
چنان سرشته به خون پرده های چشم ترمکه آبروی نگاهم چکد ز مژگان سرخ
۴
زبس که صاف گذشت از جگر خدنگش رانشد زخون دل من چو غنچه پیکان سرخ
صفحهٔ ۱ از ۲