خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به چشمم پرتو شمع جمالش خانه کردبال مژگان را نگاهم شهپر پروانه کرد
۲
منزل ما را که طوفان داشت پاس عزتشزهد خشک از موج نقش بوریا ویرانه کرد
۳
نشأه ای دارد که می گردد سر هامون از اودر جنون سودای اشکم کوه را دیوانه کرد
۴
ابر مژگان از سرشک آسمان پیمای مناختران را سبز در باغ فلک چون دانه کرد
صفحهٔ ۱ از ۲