خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ مرا چو یاد تو ناسور می‌کندطوفان بی‌قراری دل شور می‌کند
۲
بر زخم من که تشنه‌لب تیغ قاتل استالماس کار مرهم کافور می‌کند
۳
در هستی‌ام نهانی و محرومم از وصالنزدیکی زیاد مرا دور می‌کند
۴
در موج سلسبیل کشد دفتر گناههر کس که چارهٔ من مخمور می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲